Lang geleden dat ik een berichtje geplaats heb. Eigenlijk was mijn plan om in februari terug te gaan naar Kenia, helaas gaat dit er niet van komen. Ik hoop in ieder geval een andere periode dit jaar terug te keren naar Kenia om de kids nog eens terug te zien en gewoon te genieten van het land.

Vanaf nu heb ik een nieuwe site, een site waar al onze reiservaringen op staan. Dus niet alleen Kenia, maar al onze bestemmingen op een site. Deze site blijft wel bestaan, maar alle updates zullen vanaf nu te lezen zijn op de nieuwe site!

Hopelijk zie ik jullie terug op onze nieuwe site.

Groetjes,

Linda

Nieuwe site is a post from lininkenia.web-log.nl.

Jambo!!

Linda

geselecteerd als gefixeerd bericht is a post from lininkenia.web-log.nl.

Hallo allemaal,

Ik ben inmiddels al ongeveer 2 maanden geleden vertrokken uit Kenia, maar nog steeds ben ik in gedachten dagelijks bezig met dit geweldige land! Zo lees ik wekelijks de sites van vrijwilligers die er nu zitten en heb ik ook nog steeds contact met personen van en in het weeshuis. Op dit moment wordt er druk gewerkt aan de plannen om het weeshuis uit te breiden….

Momenteel wonen in het weeshuis 14 kinderen in de leeftijd 1 tot 18 jaar.  Maar in Kenia zijn er nog zoveel kinderen die in armoede leven, op straat en tussen de vuilnishopen. Vaak mishandeld, daarnaast worden meisjes vaak verkracht. De vaak nog jonge meisjes, soms zelfs slechts enkele maanden oud, overleven het niet of zijn voor het leven getekend. Na een dergelijke trauma is er geen hulp zoals wij hier kennen, in Kenia zijn maar weinig instanties die zich om dergelijke slachtoffers bekommeren. Stichting Lioness Cubs wil hier verandering in brengen door de kinderen een veilig thuis en een toekomst te bieden.

Daarom willen zij het weeshuis Lioness Cubs Home uitbreiden. Ze willen, in eigen beheer, een weeshuis bouwen waar permanent 50 kinderen kunnen wonen en waar naast deze permanente groep kids ook opvang geboden kan worden aan slachtoffertjes van verkrachting waar ze, indien mogelijk kunnen herstellen van hun lichamelijke en geestelijke wonden. Daarnaast willen zij een eigen school bouwen voor onderwijs voor de kinderen die in het weeshuis wonen maar ook voor kansarme kinderen in de regio. Een ziekenhuisje / kliniek moet medische verzorging kunnen bieden aan de kinderen maar ook aan de arme lokale bewoners. Tot slot zouden zij het een dankbare zegen vinden om een eigen kerkje te mogen bouwen waar alle kinderen en bewoners ten allen tijden heen kunnen.

Op dit moment is er al een bouwtekening laten maken in Kenia, deze komt op de site te staan van Lioness Cubs Home (zie links). Om dit bouwplan te kunnen realiseren is eerst een stuk grond nodig.In Kikambala, op 15 km van Mombasa is een kavel gevonden wat 15.000 euro kost. Deze kavel is 3 acre groot en uitermate geschikt voor deze plannen.

Met de Kerst in aantocht is het misschien een warm idee om in plaats van overdadig eten, kaarten, cadeaus, etc. een blijvend geschenk te geven voor  de weeskinderen in Kenia?

De grond is ingedeeld in 150 stukjes van 100 euro per stuk. Wil je een stukje grond sponsoren?  Je kunt je bijdrage overmaken op Postbanknr: 9558908 ten name van: ‘Sx92Harity Friendship with Kenya’, met vermelding x91Eigen weeshuis/grondx92. Wil je het liever via mij regelen dat kan ook, ik regel dan dat je bijdrage ten goede komt van deze geweldige bouwplannen! De plattegrond met naamsvermelding van alle sponsors wordt op fraaie wijze ter herinnering in het weeshuis gepresenteerd!

Bedankt!

Groetjes, Linda

Uitbreiding/ Bouwplannen is a post from lininkenia.web-log.nl.

Ik heb een super tijd gehad

op de plek die ik nu mis,
Een land zo prachtig,

maar waar armoede heel normaal is.

Een land met ontzettend lieve mensen,

waar ik de taal niet eens van ken.

Wilde dieren en een prachtige natuur,

waar ik x91n vreemde mzungu ben.

Maar zo hartelijk ontvangen,

op ieders gezicht ‘n glimlach.

En door dit alles kwam het,

dat ik de magie van Kenia zag.

Ook al is het zo ver weg,

ik had er mijn plekje gevonden.

Zo onbereikbaar als het lijkt,

mijn hart blijft aan dit land verbonden…..

Gedachten aan Kenia is a post from lininkenia.web-log.nl.

De meeste van jullie zijn al op de hoogte, maar voor diegene die het nog niet wisten: Ik zit alweer in China!

Na 4 dagen in Nederland te zijn geweest om even wat dingen te regelen en de was te doen zijn Hans en ik zaterdag weer vertrokken naar China. Hier blijven we 5 weken, waarvan 4 weken in Shanghai (Hans is hier voor werk) en 1 week op rondreis.

Graag wil ik jullie via deze site doorverwijzen naar mijn andere site waar onze belevenissen in China opstaan. Ik hoop jullie op deze site ook nog tegen te komen……!

Groetjes,

Lin

www.linenhansinchina.web-log.nl

Van Afrika naar Azie… is a post from lininkenia.web-log.nl.

Ik ben weer thuis! Dinsdagavond zijn we weer veilig geland in Dusseldorf, het eerste waar ik me weer aan kon ergeren was dat verschrikkelijke weer hier: regen! Ik had het meteen weer hartstikke koud. We gingen het vliegtuig uit om onze tas te halen en dit ging allemaal zeer voorspoedig gelukkig, want door onze overstap was ik even bang dat we geen tas zouden hebben bij aankomst het was allemaal zo raar geregeld. Op de terugweg hebben we even een stop gemaakt bij de grote, bekende gele M!! Dat was genieten zeg, mmmm….! Om 21.30 kwamen we thuis aan er hing ‘welkom thuis’ aan ons huis, het huis hing vol met mijn foto’s en er was eigengemaakte appeltaart! Het welkomscomite (ons pap en mam, martien en anneke en onze Nero) stonden al in de gang klaar, erg leuk!

Echt tijd om te wennen had ik niet, want de volgende ochtend moest ik alweer om 10.15 vertrekken voor een sollicitatie gesprek. Wat een cultuurshock! Zo sta je in je oude kleren in afrika en een paar uur later strak in pak om te gaan solliciteren….

Inmiddels heb ik die cultuurshock ook weer overleefd en ben ik ook weer gewend aan het feit dat hier alleen maar mzungu’s rondlopen. Ook heb ik al genoten van het drinken van water uit de kraan, een glas melk en mijn lang verwachte broodje filet american! Maar ja, dat went allemaal weer zo snel dat ik nu wel weer terug kan, ha ha. Ik heb echt een supertijd gehad in Kenia, iets wat ik nooit meer ga vergeten. Ook mede dankzij de andere meiden! Liz, Lianne, Coby en Malinde bedankt voor de leuke tijd en ik ga jullie zeker snel zien.

Ook wil ik iedereen bedanken voor de leuke reacties op mijn site en nogmaals voor het doneren van een bijdrage. Het geld is goed besteed:

• Nieuw keukengerei voor het weeshuis (o.a bestek, theedoeken, poetsspullen etc).
• Schooluniformen voor alle kinderen (broeken, blouses, sokken).
• Schooltassen voor alle kinderen.
• Uitstapje naar Hallerpark.
• Voedselpaketten (rijst, ugali, meel, suiker, thee en zeep) om uit te delen.
• Donatie aan eigen vervoersmiddel (bus).
• Kleine boodschappen voor het weeshuis.
• Afscheidsetentje voor alle kinderen.

Er staan nog een aantal nieuwe foto’s van mijn tijd in het weeshuis op de site, de foto’s van onze reis komen iets later, maar komen er zeker op te staan!

Dikke kus,

Lin

Weer thuis! is a post from lininkenia.web-log.nl.

Gisteren zijn we weer aangekomen aan de kust na een onvergetelijke safari. De safari startte met een binnenlandse vlucht naar de Masai Mara. Zo’n klein vliegtuigje waar je met 15 man in past ongeveer. Dit keer werd ik niet misselijk en keek ik al uit naar het landen, omdat Hans vorig jaar heel veel beesten had gezien vanuit de lucht (ik niet, omdat ik echt ging kotsen als ik naar beneden keek). Dus ik keek vol goede moed naar beneden, maar zag niks! De zebra’s en de gnoe’s hadden dit jaar besloten iets eerder te gaan migreren naar Tanzania….. Tja shit happens! Maar aangekomen in de lodge maakte een ontvangst door een Masai en een glaasje champagne veel goed! De lodge keek uit op de Mara rivier vol met nijlpaarden, we voelden ons daar wel prima. Hier hebben we 2 nachten doorgebracht en dus 3 dagen in de Masai Mara rondgereden en veel gezien, met als hoogtepunt toch de 2 luipaarden, waarvan er eentje rustig een gazelle aan het oppeuzelen was.

Na een lange en vooral hobbelige weg kwamen we aan in Lake Nakuru National Park. Ook hier hadden we weer een schitterdende lodge, gelegen op een berg waardoor we een schitterend uitzicht hadden op Lake Nakuru (het meer). Dit meer kenmerkt zich door de duizende flamingo’s en was dus een roze massa. Lake Nakuru was een erg mooi park, veel gezien en nu ook eindelijk de nummer 5 van de big five (olifant, buffel, luipaard, leeuw en neushoorn) compleet, de neushoorn!

Na Lake Nakuru zijn we verder gereden naar Samburu, het was een erg lange rit (7 uur)! Het feit dat je lang in de auto zit is niet zo erg, maar je kunt het echt geen weg noemen! Het hobbelde van alle kanten en we kregen ook nog eens een lekke band. Maar ach, Hakuna Matata…. Iedereen kwam op z’n gemakje even helpen en de band werd zonder stress verwisseld. Aangekomen in Samburu hadden we wederom een erg mooie lodge, we hadden het idee dat de lodges steeds mooier werden. In Samburu ook weer verschillende dieren gezien en ook weer onze favoriet: het luipaard! En een leeuw die net een oryx had gekilled, erg gaaf! Het enige wat we nog niet gezien hadden was de cheetah, maar door onze hebberigheid hebben we deze gemist, shit zeg! Er stonden namelijk drie struisvogels, maar ja wie wil daar nou voor stoppen he?! Achteraf hoorden we dat het andere busje niet naar die stomme struisvogels zaten te kijken maar naar twee cheetahs die er vlak voor lagen! Ach ja…. Shit happens again….

Na 2 nachten Samburu zijn we verder gereden naar Sweetwaters, een kleiner en onbekender park. Die accomodatie was helemaal op z’n best! We voelden ons er net Prins Bernard op safari, zoals je daar behandeld werd. Er hing een erg relaxte sfeer en we kregen ‘s avonds een overheerlijk 5-gangen diner opgediend. We sliepen er in een tent, nou ja je kunt het geen tent noemen zo luxe. Op je eigen terrasje keek je uit over een soort waterplas waar de dieren (zelfs een neushoorn) kwamen drinken. Helaas hebben we op ons terras meer dieren gezien als tijdens de game-drives maar dat maakte daar niet uit, want het was er super! Ook hebben ze in dit park een neushoorn opvang centrum met een tamme neushoorn. Deze kon je gewoon aaien, was wel grappig!

Na dit laatste geweldige safari park gingen we op weg naar Nairobi. Tja daar moet je toch ook geweest zijn als je in Kenia bent he?! Nou nee..! We vonden er allebei geen zak aan, wat een on-afrikaanse stad. Het contrast is echt enorm, we zagen allemaal diknekken in pak lopen. Tja hoezo oneerlijk verdeeld hier… In Nairobi namen we s’avonds de nachttrein terug naar Mombasa. Uhh ja een trein in Kenia, dat is toch echt iets anders dan een trein bij ons! We hadden eerste klas geboekt en hadden een coupeetje voor ons tweeen. Met twee banken boven elkaar die later als bed gingen fungeren, Hans was het er al snel over eens dat ik bovenin moest slapen. We kregen eerst nog een diner in de trein, nou dat was lachen, je kreeg 1 lepel soep, omdat het anders over de rand zou klotsen vanwege het gehobbel (tja het is geen nederlandse intercity) een beetje rijst met wat brokken vlees en een cakeje als toetje. Al met al viel het niet tegen. Maar toen begon de nacht, ik was inmiddels boven in ‘bed’ gekropen en hans moest mij vast riemen, omdat ik er anders bij een noodstop uit kon vallen. Tja en niks bleek minder waar, midden in de nacht schoten we wakker van een enorme harde stop. Ik dacht echt dat er iets aan de hand was, maar het bleek normaal te zijn. Al met al nog best wat uurtjes geslapen/gerust en om 6 uur werden we wakker gemaakt voor het ontbijt. Na het ontbijt nog een uurtje en om 8.45 uur kwamen we aan in Mombasa. Tja je moet alles een keer hebben meegemaakt, met de nadruk op 1 keer…..

Dus nu zitten we hier onze laatste daagjes aan het strand aan de zuidkust. Over drie daagjes gaan we alweer naar huis, helaas. Ik heb hier een super tijd gehad (alleen en ook zeker de safari met Hans was super!) en Kenia ook van een andere kant leren kennen. In de hotels krijg je het echte Kenia niet mee, zodra ik de straat weer op loop en in een matatu stap denk ik ‘ ja dit is Kenia’ !

Kwaheri!

Linda & Hans

Laatste daagjes in Kenia… is a post from lininkenia.web-log.nl.

Hier alweer een berichtje uit Kenia! Inmiddels samen met Hans….

Zaterdag hebben we alle kids getrakteerd op een lekkere lunch, ter ere van ons afscheid (Liz is zondag vertrokken en ik vanmorgen). We gingen naar een pizzaria, is vast leuk dachten we want dat kennen ze niet. Nou er waren in totaal 2 kinderen die het aan durfde pizza te bestellen en de rest koos toch voor kip met friet! Aangezien het een keniaans restaurant was, waren zij niet voorbereid op een lunch voor 19 personen. We hebben eerst het hele restaurant moeten verbouwen om tafels bij elkaar te krijgen en daarna 2 uur moeten wachten op het eten, omdat de pizza en de kip in dezelfde oven klaar gemaakt moesten worden en dit dus om beurten moest gebeuren. De ‘pizza-eters’ hadden dus vrij snel eten, maar de rest kon nog eens 1,5 uur wachten op de kip! Erg gezellig zo samen eten….. Maar goed het motto blijft hier toch altijd ‘ Hakuna Matata’ dus iedereen ging met een goed gevoel naar huis!!

Zondag is Liz vertrokken, ik heb haar ‘s ochtends naar het vliegveld gebracht en ben daarna een hotel gaan regelen voor Hans en mij. Ik moest namelijk nog even onderdak voor de eerste 2 nachten vinden. Nou dat was zo gebeurd. Thuis aangekomen was James al flink in de weer in de keuken, er kwamen namelijk 19 straatjongens (van 13 tot 18 jaar) van een ander project op bezoek en hij moest nu dus voor 40 man koken!! Toen de straatjongens arriveerde was het een drukke boel in en rondom het huis, maar ze waren allemaal erg netjes. Na het eten hadden zij een soort van ‘optreedmiddag’ in elkaar gezet voor ons. We moesten allemaal publiek spelen en zij gingen zingen, dansen, toneelspelen, rappen etc. Bij straatjongens denk je al snel aan criminele jongeren, maar deze jongens gaan het wel redden….

Vandaag is Hans dus gearriveerd! Het ging niet helemaal volgens de planning, maar goed hij is nu bij me! Toen ik net onder de douche vandaan kwam vanmorgen (06.15) kreeg ik een sms van hem dat hij was gearriveerd, dus ik dacht prima volgens schema. Ik had namelijk om 06.45 een taxi besteld om hem op te halen en zou dus om 07.30 op het vliegveld zijn. Normaal gesproken duurt het hier namelijk een eeuwigheid voordat je door de paspoort controle bent, je visum hebt gehaald en je koffer te pakken hebt, maar vandaag schijnt ineens alles vlekkenloos te lopen en om 06.50 belt Hans op waar ik uit hang?! Oeps….. Ik ben net vertrokken! Ach ja ‘Pole Pole’ (rustig aan). Na een file door een ongeluk met de matatu en een extra lange tankstop kom ik dan toch om 07.45 aan op het vliegveld om hem op te pikken. Gelukkig had ook Hans al een beetje van de keniaanse mentaliteit te pakken en zei ook ‘hakuna matata’ (geen probleem). Samen zijn we daarna naar het weeshuis gegaan. Hans heeft even met de kids geravot (of hoe zeg je dat?!) en belleblaas en fluitjes uitgedeeld. Na ongeveer 2 uur hebben we afscheid genomen van alle kinderen, de kleintjes vinden het allemaal niet zo speciaal ze zijn gewend aan vrijwilligers die komen en gaan, maar Salome (het oudste meisje, 12 jaar) kwam me nog even een knuffel geven. Dat was wel erg lief…..

Inmiddels hebben we ingecheckt in het hotel en alles voor onze safari is geregeld! Morgen nog even relaxen aan het zwembad en dan kan de safari beginnen!!! We hebben er zin in….

Voorlopig is dit dus even het laatste bericht, als we weer terug zijn aan de kust volgt er waarschijnlijk wel een soort van reisverslagje.

Kwaheri!!

Dikke kus Lin (en Hans nu natuurlijk!)

Afscheid en weerzien… is a post from lininkenia.web-log.nl.

Het is alweer vrijdag, wat vliegt de tijd hier voorbij….

Dinsdag zijn er 3 nieuwe vrijwilligers aangekomen. Het was voor ons nog een raadsel hoe laat ze zouden komen tot we te horen kregen dat hun vlucht was geannuleerd en dat ze pas woensdag ochtend zouden komen. Iedereen stond dus net op het punt om naar bed te gaan, toen Vincent (de keniaanse caretaker) een telefoontje kreeg. Ze komen toch, vanacht rond 00.30 uur. Pff, dacht ik dan toch maar opblijven. Ik voelde me zwaar beroerd (erge buikpijn en aan de race), maar besloot toch samen met Liz op te blijven om de nieuwe vrijwilligers te verwelkomen. Om 00.45 kwamen ze aan, even voorstellen, rondleidinkje en wat drinken en toen snel naar bed, want het is weer vroeg dag….!

Omdat er dus drie nieuwe vrijwilligers zijn gekomen hadden we het uitdelen van de voedselpakketten maar een dagje uitgesteld. We zouden dit eigenlijk woensdag gaan doen, maar nu moesten we eerst de nieuwe vrijwilligers inwerken. Ook moest Gregory naar het ziekenhuis, hij was echt heel zielig. Hij had blaasjes over zijn hele lichaampje, had buikpijn en voelde zich echt niet goed. Terug uit het ziekenhuis had hij een hele zak medicijnen meegekregen en een lotion voor z’n lichaam, die lotion liet hij nog wel toe, maar de medicijnen wilde hij met geen mogelijkheid innemen. Ook van eten wilde hij niets weten, later hebben we hem toch zo ver gekregen de medicijnen in te nemen, maar de volgende dag was er geen verandering. Hij had alleen nog maar meer blaasjes en deze jeukte en bloedde. Inmiddels is hij opgenomen in het ziekhuis, hopelijk wordt hij snel beter…..

Donderdag zijn we dus onze actie voor de arme mensen op weg naar school gaan uitvoeren. We hadden Peter (onze taxi chauffeur) gebeld en zijn eerst inkopen gaan doen in Mtwapa voor de voedselpakketten. Toen we in die winkel uitlegde dat we erg veel nodig hadden, leek het hun een slimmer idee om het eerst op te schrijven en dan bij de groothandel te bestellen, omdat we anders letterlijk de winkel leeg kochten! Zo gezegd, zo gedaan…. Met houten karren werden onze spullen naar de winkel gebracht. We hadden Ugali, meel, rijst, suiker, zout, thee, stukken zeep etc. Het paste bijna niet in de taxi, de kofferbak zat helemaal vol en ook voor- en achterin stonden nog spullen, in Nederland heb ik nog nooit voor zo’n bedrag boodschappen gedaan! Peter durfde nog maar heel langzaam te rijden, omdat hij bang was dat de uitlaat er anders onderuit zou vallen zo laag stond de auto…. Eenmaal aangekomen bij de ‘dorpjes’ hebben we paketten gemaakt. Er stonden al een paar mensen op een afstandje nieuwsgierig te kijken. Toen we gebaarde dat ze mochten komen, werd er netjes een rij gemaakt en iedereen pakte om beurten een pakket, maar het feit dat wij daar stonden was al snel bij iedereen bekend. Van alle kanten kwamen mensen aanrennen! (Het ging echt sneller dan een roddel bij Pietje, ha ha ). Het werd een ontzettend drukke boel om ons heen en iedereen wilde eten, op het einde begonnen ze echt te dringen en lag ik zowat in de kofferbak van de taxi, maar ja ik neem het ze niet kwalijk, ze hebben niets. Nadat we alles hadden uitgedeeld zijn we weer richting huis gekeerd. Toen we wegreden riepen de mensen ons nog na ‘ God Bless you!’ Het was een ontzettend mooie ervaring en het geeft veel voldoening om voor deze mensen iets te kunnen betekenen…..

‘s Middags waren we weer thuis, de nieuwe vrijwilligers gingen even naar Mtwapa wij bleven thuis. Liz en ik gingen even lekker in het zonnetje zitten. Tot dat Liz naar de keuken ging om iets te drinken ging halen samen met Sylvester. Binnen had Liz Sylvester zover gekregen met een emmer water naar buiten te gaan en mij van achteren nat te gooien! Dit liep uit op een hevig watergevecht: Liz en Sylvester tegen Dixon en mij! We waren allemaal zeiknat, maar hadden ontzettend veel plezier! (Omdat sommige van jullie je dingen afvroegen m.b.t het water wil ik even toelichten dat het weeshuis zich bevind aan de kust en hier geen watertekorten/problemen zijn, dit is in het noorden van Kenia het geval.)

Vandaag heb ik mijn laatste vrije dag! Lekker even van het zonnetje en het zwembad van Whitesands genoten. Liz had daar ook een massage besteld van een uur en in die tijd ben ik even alleen op pad gegaan. Ben over het strand gaan lopen en heb alvast wat hotels bekeken voor de eerste nacht als Hans komt (daar moet ik namelijk nog iets voor regelen). Tja, even vlug over het strand lopen zit er dus niet in hier! Iedereen wil met je praten en je natuurlijk het liefst ook nog wat verkopen, maar als je zegt dat je hier werkt zijn ze al snel niet meer commercieel. Ook nog ‘oude bekende’ van vorig jaar gezien op het strand. Ik hoorde ineens m’n naam! Het was Masha, erg leuk dat hij me nog herkende. Al snel kwam ook Samuel aanlopen, even met z’n drieen staan kletsen en toen weer verder gelopen, want Liz zou allang klaar zijn…..

Morgen trakteren we alle kids op Pizza (de helft weet niet eens wat het is), vanwege ons afscheid. Liz gaat zondagochtend naar huis en dan ga ik m’n tas ook pakken. Nog even m’n laatste handwasje doen en alles bij elkaar zoeken. En dan maandagochtend Hans van het vliegveld halen, kennis laten maken met de kids en dan ‘s middags begint onze vakantie! Ik zal nog veel aan de kids denken, het was een leuke tijd met hun….!!

Kwaheri,

X Lin

Ps: Er zijn weer volop nieuwe foto’s! (ook van de vorige berichten zijn nu foto’s te zien)

Mooie herinneringen! is a post from lininkenia.web-log.nl.

Het aftellen is nu begonnen, over 5 dagen komt Hans en ga ik de kids alweer verlaten! Maar eerst nog even mijn belevenissen van de afgelopen dagen op ‘n rijtje:

Zoals ik al eerder zij wilde ik mijn geld ook gaan besteden aan nieuwe schooluniformen voor de kinderen. Vrijdagochtend zouden we deze gaan kopen in Mombasa, maar dit werd iets later omdat we eerst met Selina naar het ziekenhuis moesten. Zij heeft epilepsie en moest op controle. Alles was verder oke en we kregen weer nieuwe medicijnen voor haar mee. Na dit ziekhuisbezoek op zoek naar schooluniformen in Mombasa Town. Een erg drukke en chaotische stad. Ergens in een achterafstraatje zat een ‘schooluniformenwinkel’ dus daar moesten we zijn!! We hebben de maten samen met een vrouw in de winkel een beetje ingeschat, omdat niemand z’n eigen maat weet en het in de oude uniformen niet meer in stond. Nadat we de uniformen hadden gekocht gingen we in de stad nog even lunchen. We wilde natuurlijk wel een beetje een ‘westerse’ lunch dus het werd pizza! Selina wist niet wat dat was, dus koos zij maar voor iets bekends: kip! Die dag was de laatste schooldag voor de kinderen, toen ze thuis kwamen hadden ze dus vakantie! Na het eten hebben we de uniformen uitgedeeld. Iedereen ging meteen passen en was er erg blij mee…..!

Zaterdag hebben we niet veel bijzonders gedaan. ‘s Ochtends kregen de kids eerst karateles van Charles (een oudere jongen die vroeger ook in het weeshuis woonde), hij is voor een tijdje in Mombasa, maar leeft normaal in Nairobi. Vroeger leefde hij op straat, net als James, maar is door Irene opgevangen in het weeshuis. De kids genoten van de karateles….. De andere vrijwilligers hadden een dagje vrij en Liz en ik hadden besloten te gaan koken vandaag. We hadden wel weer zin in een lekkere hollandse gehaktbal met fiet! Toen we het voorstelde keek James (de kok) ons erg raar aan, maar hij vond het wel prima dat we wilde koken. We zijn heel de middag bezig geweest met het maken van de gehaktballen en het bakken van de friet (nou ja friet, stukken aardappel in iets van vet gebakken). Ook hadden we natuurlijk aan het gezonde deel van de maaltijd gedacht, de groenten! We hebben crougette gebakken. Het resultaat mocht er wezen hoor, tenminste dat vonden wij zelf! de kinderen vonden de crougette toch iets te vreemd en sommige hadden deze dan ook zonder dat wij het zagen op de grond gegooid, de smiechten….!

Zondagochtend naar de kerk in Mtwapa, dit was een kerkdienst speciaal voor kinderen. Ze gingen bidden, zingen en dansen. Leuk om een keertje mee te maken…. Op de terugweg konden we geen matatu gevonden krijgen (zitten erg vol op zondag) dus zijn we te voet naar huis gegaan. ‘s Middags gingen alle kinderen met Irene naar het strand vanwege haar afscheid en hadden wij (de vrijwilligers) een paar uurtjes zonder kinderen. We hebben de banken en de tafel in de zon gezet en wat snoep, chips en chocolade (wat de kis normaal niet krijgen) tevoorschijn getoverd en lekker genoten…..!

Maandag was mijn vrije dag, het regende pijpenstelen en ik was niet fit. Niet veel gedaan, even wat inkopen gedaan en verder beetje op bed gelegen en gelezen. Een saaie dag dus….

Vandaag zijn Coby en Marlinde, twee vrijwilligers, vertrokken naar Nairobi. Hun tijd in het weeshuis zit erop, zij zullen vanavond hun vriendje oppikken op het vliegveld en starten aan hun vakantie (ik ben niet jaloers hoor!). We hebben een leuke tijd gehad samen! Als het goed is komen er vandaag wel weer nieuwe vrijwilligers aan, maar ze zijn nog niet gearriveerd….

Morgen willen Liz en ik iets gaan ondernemen voor de mensen die op de route naar school wonen. Zoals ik al in een eerder bericht had aangegeven leven deze mensen heel primitief en hebben zij erg weinig. We gaan zelf paketten samenstellen om uit te delen aan deze mensen. Denk hierbij aan rijst, meel, ugali, suiker, zout etc. Jullie horen mijn ervaringen hierover de volgende keer….!

Dit was het weer voor vandaag, nog een paar persoonlijke berichtjes:

• Hans: Tot over 5 dagen! Ik ben aan het aftellen….
• Pap en mam: Ik heb jullie ook nog even een mailtje gestuurd, dacht vinden ze vast en zeker leuk.
• Jose en alle andere Pietjes: Leuk dat jullie me ook volgen, jullie reacties zijn toppie!
• Hilde: Als ik voor die tijd niet meer op Internet kom: Alvast gefeliciteerd!!!
• Debbie: Super dat je een appartementje hebt!!

Foto’s probeer ik zo spoedig mogelijk te plaatsen!

XXX Lin

Aftellen is begonnen… is a post from lininkenia.web-log.nl.